Cépicafé, de coöperatie waar Vicente bij aangesloten is, organiseerde een persconferentie in Piura. Daarop waren onder meer de gemeentelijke en regionale overheidsdiensten en vertegenwoordigers van ngo's uitgenodigd. En ook Vicente was erbij. De overheidsdiensten hebben zich er onder andere toe verbonden blijvende steun te garanderen aan kleine landbouwers in de Sierra van Piura om hun economische situatie te verbeteren.
Tijdens de oogst begint de dag van de familie Cordoba al om 3 uur. Zo zijn ze de hitte voor en kunnen ze stevig doorwerken. Ze maken lange dagen want er moet natuurlijk zeer veel gebeuren gedurende het oogstseizoen. De oogstperiode van koffiebessen loopt van april tot oktober, dit is omdat de koffiestruiken 7-8 maanden nodig hebben om in bloei te staan. De struiken leveren de familie 3000 à 4000 kilogram koffiebonen. Dit lijkt misschien veel, maar dit wil zeggen dat iedere koffieboom minder dan 1 kilogram bonen levert.
De familie staat er niet alleen voor, ze krijgt technische assistentie van Cepicafe. Door de klimaatsverandering die de laatste jaren steeds feller wordt, is men andere methodes gaan toepassen om koffie te zaaien en te oogsten. Die methodes worden aangeleerd door bezoeken van technische assistenten. Er worden vergadering georganiseerd, bezoeken afgelegd tijdens en na de oogst en de producenten houden uitwisselingsmomenten om van elkaar te leren.
De producenten in Taylin wonen ver weg van het centrum van Montero, waar de producten verhandeld worden. In het verleden zorgde dit ervoor dat de producenten weinig informatie hadden over de markt en dus zeer lage prijzen kregen voor hun producten. De mensen in Taylin kregen weinig betaald, en moesten vaak lange dagen kloppen om rond te komen.
Enkele inwoners zijn gaan samen zitten en hebben zich gegroepeerd. Op die manier hebben ze hun kennis over de productie kunnen verbeteren en hebben ze zich geprofessionaliseerd. De uitwisseling tussen verschillende boeren geeft hen zin en moed om verder vooruit te geraken.
In het begin van de samenwerking waren er slechts 3 organisaties in Montero, in 2010 waren er al 11. De mensen keken met wantrouwen naar de producenten die zich organiseerden. De organisatie creëert een sociale druk waardoor ze allemaal goed hun best doen en nog verder kunnen groeien. Gezien de goede resultaten, bekijken de organisaties momenteel of ze niet nóg meer kunnen samenwerken.
Het dorpsplein vormt het kloppend hart van Taylin. De kinderen spelen er voetbal, de vrouwen treffen er elkaar en wisselen er nieuwtjes uit, ...
Ook het kerkje is een belangrijke locatie in het dorp. De inwoners van Taylin zijn overwegend katholiek en gaan op zondag dus naar de kerk. Achteraf is dat ook de plaats waar ze elkaar treffen om wat bij te kletsen. In deze kleine gemeenschap heerst een echt groepsgevoel en alle belangrijke momenten worden dan ook met elkaar gedeeld.
Natuurlijk zijn er in Taylin ook een aantal tradities die in ere gehouden worden. Zo zijn er jaarlijks 2 belangrijke feestdagen waarop heel het dorp feest viert.
Midden juli is er "El animo de Santa Catarina", een feest met dans en hanengevechten. De inwoners komen dan samen bij het kleine zaaltje aan het kerkhof aan de rand van het dorp.
Later op het jaar, op 30 november, komen de dorpsbewoners opnieuw samen voor het "Fiesta del pueblo". Ook van buiten het dorp komen er veel mensen daar naartoe om samen met de inwoners van Taylin te dansen en lekker te eten.
Deze twee feesten zijn streekgebonden, en benadrukken het typisch karakter van Taylin.
Vicente en Idelsa zijn 30 jaar getrouwd en hebben 8 kinderen. Edicson en Jose zijn de enige twee zonen die nog in het ouderlijk huis wonen. De twee broers delen een kamer. 's Nachts moeten ze stil zijn van hun moeder Idelsa, want dan moeten ze slapen. 's Morgens moet iedereen immers vroeg uit de veren!
Edicson is 16 jaar en zit in het vierde middelbaar, hij gaat naar school in een college in de stad Montero. Elke ochtend vertrekt hij om 6 uur te voet, om op tijd op school aan te komen. De trip van Taylin naar Montero duurt zeer lang want hij arriveert pas om 8 uur op school. Edicsons hobby is voetballen, dit doet hij het liefst met zijn vrienden en kleine broertje.
Jose Ronaldo is 10 jaar en de benjamin van de familie. Hij zit in het zesde leerjaar lager onderwijs in Taylin. Voor en na school speelt hij samen met de andere jongens van het dorp een partijtje voetbal op het dorpsplein, al voetbalt hij ook graag met zijn oudere broer.
De andere kinderen van Vicente en Idelsa zijn al een tijdje het huis uit. Hun zonen zijn verhuisd en werken elders in de landbouw. De dochters, behalve de jongste, Adelina, zijn getrouwd en zijn hun man gevolgd naar andere steden in Peru. Zo is er een dochter die als verpleegster in de hoofdstad Lima werkt. Het gezin Cordoba is haar in 2009 een bezoekje gaan brengen, de eerste keer dat het gezin naar Lima was geweest. Een fantastische ervaring!
Het dorpje waar de familie Cordoba-Chinchay woont heet Taylin. Dit is een klein dorpje in het noorden van Peru gelegen op1500m boven zeeniveau. Het is een zeer klein dorpje want er wonen slechts zo'n 60 families. Het dorpje is gelegen temidden van een gebied dat een ideaal klimaat heeft voor koffieboeren.
Vicente en Idelsa zijn beide geboren en getogen in Taylin, ze leerden elkaar kennen op de plaatselijke school.
De dichtstbijzijnde stad, Montero, ligt in de vallei. De stad ligt op ongeveer een half uurtje rijden met de wagen, auto's zijn echter zeldzaam in het dorp. De kinderen van het dorp gaan naar de middelbare school in Montero. Ze moeten om 6 uur vertrekken om er om 8uur te zijn. In Montero is de zetel van Cepicafe gevestigd, dit is de coöperatie waar de familie lid van is.
Je merkt dat het dorpje door de coöperatie Cepicafe politieke macht heeft gekregen. De weg naar Taylin is verhard, dit in tegenstelling tot de wegen naar de andere dorpen. Deze zijn vaak onverhard en zijn dus alles behalve ideaal. Het resultaat van de verharde weg naar Taylin is dat er een grotere productie kan getransporteerd worden van Taylin naar Montero. Dit heeft positieve gevolgen voor de boeren en voor de transporteurs. Vroeger werd er weinig getransporteerd van Montero naar het dorpje. Sinds de verharde weg zijn er zaken gewijzigd. Zo zijn er producten die het dorp nu wel bereiken in tegenstelling tot vroeger. De weg creëert werkgelegenheid en houdt mensen in de buurt, er is minder emigratie.
7 jaar geleden begon de familie Cordoba Chinchay aan de bouw van het huis zoals het er nu staat. Voordien leefde het ganse gezin wel op dezelfde plaats, maar het huis was veel kleiner. Bovendien leek het vroegere huis meer op een hut dan op een bewoonbaar huis. Het huidige huis biedt veel meer comfort voor het gezin van 2 volwassenen en 8 kinderen.
In 2010 werd een project gestart om het dorpje te voorzien van elektriciteit, door dit project kan het hele dorpje genieten van elektrische stroom. De verlichting op kerosine werd vervangen door lampen, hierdoor heeft Idelsa geen last meer van haar ogen. Sinds kort heeft het dorpje ook stromend water, al deze nutsvoorzieningen zijn aangelegd dankzij Cepicafe. Cepicafe is een coöperatie waarin een deel van de inwoners van het dorp zich heeft verenigd, hierdoor staan ze sterker en wordt er meer rekening met het dorpje gehouden. Zo geniet iedereen van het dorp mee, en heeft iedereen betere levensomstandigheden.
Enkele jaren geleden heeft het gezinnetje een tijdje een televisie gehad op batterijen, maar het was gewoon te duur om de batterij te laten opladen in Montero. Nu er elektriciteit is droomt het gezin opnieuw van een televisie. Het gezin wil ook een koelkast aanschaffen maar hier zullen ze nog geruime tijd voor moeten sparen.
Hallo, ik ben Idelsa Chinchay Mija. Hoe oud ik ben? Je vraagt een dame niet naar haar leeftijd he?! Ik ben hier in Taylin naar de lagere school gegaan tot het vijfde leerjaar. Daar heb ik ook mijn man Vicente leren kennen. We zijn elkaars eerste liefde en zijn intussen 30 jaar getrouwd.
Mijn dagen breng ik hoofdzakelijk door in de moestuin en op onze koffieplantage en suikerplantage. En natuurlijk is er ook het huishouden. Ik kook op een houtvuur, het hout daarvoor sprokkel ik zelf. In de keuken lopen ook een twintigtal cavia's rond. Die eten de restjes van de groenten op, en als ze dik genoeg zijn, verdwijnt er ook wel eens eentje in de kookpot. Je moet zeker mijn recept met pikante saus eens uitproberen.
| Cuy, or also called conejillo de indias or Cobayo. The taste is compared to rabbit.
Buen provecho! |
De familie Cordoba-Chinchay woont in het dorpje Taylin, in het noordwesten van Peru. De dichtstbijzijnde stad is Montero.
Vader Vicente en moeder Idelsa zijn al 30 jaar gelukkig getrouwd en hebben 8 kinderen. De 5 oudsten zijn het huis al uit, en wonen verspreid over Peru. De jongste dochter, Adelina, studeert aan de hogeschool in Piura. Tijdens de week verblijft ze bij een oom in de stad en in de weekends komt ze naar Taylin. De 2 jongste zonen Edicson en Jose wonen nog thuis.
De familie Cordoba Chinchay bezit 7 ha landbouwgrond waarop ze gewassen telen om te verkopen of voor eigen gebruik. Een deel daarvan hebben ze via Vicentes ouders in bezit gekregen. Enkele stukken bezit hij samen met zijn vader, andere stukken zijn in eigen bezit.
"Naast het huis ligt een moestuin waar we verschillende groenten en kruiden verbouwen." gaat Vicente verder. "Daarnaast kweken we ook de zaadjes voor het planten van onder andere salade en look. We telen ook maïs en bruine bonen voor eigen gebruik." Alles is heel netjes onderhouden en de planten en kruiden hebben dan ook geen last van slakken of andere insecten.
De moestuin ligt op een helling, onderaan bevindt zich de koffieplantage die verder afloopt van de helling. "Die is 2 hectare groot. De koffieplanten staan op 2 meter van elkaar geplant, zo hebben we bij benadering 2.500 koffiestruiken per hectare, zo'n 5000 struiken in totaal dus."
Fairtrade-Max Havelaar zorgt ervoor dat producten van het Zuiden op een eerlijke en rechtvaardige manier in het Noorden verkocht kunnen worden. In totaal zijn er meer dan 1,4 miljoen boerenfamilies en arbeiders bij deze rechtvaardige productie en handel betrokken, verspreid over 59 landen in Latijns-Amerika, Afrika, Azië en Oceanië.
Ook op elk pakje Purokoffie prijkt het Fairtrade-Max Havelaar keurmerk voor eerlijke handel: Purokoffie is van A tot Z geteeld, verwerkt en verpakt volgens de strenge richtlijnen van Fairtrade-Max Havelaar.
De Fairtrade Labelling Organisations International, FLO-EV bepaalt de criteria waaraan de producten moeten voldoen. FLO-Cert is de onafhankelijke organisatie die zich bezighoudt met de de controle en certificatie van de producten. De inspecteurs van FLO-Cert controleren de meer dan 872 Fairtrade coöperaties in het Zuiden. Aan de hand van zo'n 250 criteria bekijken ze of de boerenorganisaties of plantages het keurmerk verdienen.
De controle stopt niet in het Zuiden. Ook de schakels in de ketting - exporteurs, importeurs, verwerkende bedrijven - worden gecontroleerd, in België gebeurt dit door Max Havelaar.
Wij brengen je dit jaar het verhaal van de familie Cordoba-Chinchay uit Taylin, Peru. De koffiebonen die zij met veel zorg telen, zitten ook in je Purokoffie. In februari stellen we de familie Cordoba-Chinchay aan je voor: vader Vicente, moeder Idelsa en hun 8 kinderen.